Dimitrios' World

In a recent analysis of Barrack Obama’s foreign policy much was made of the fact that in contrast to his predecessor’s value-laden approach, Obama seems to favour Realpolitik. In another recent article it is suggested that the “democracy narrative” was losing ground as all “colour” or “velvet” revolutions of recent years – the Rose Revolution in Georgia in 2003, its Orange counterpart in Ukraine in 2004, the Tulip or Pink Revolution in Kyrgyzstan in 2005 and even the Cedar Revolution in Lebanon in 2005 – have failed to produce much especially in terms of the long-term democratisation and liberalisation of the countries at hand. In fact, it may well be that the ideological underpinnings of the aforementioned revolutions pitting the so-called “good guys” versus the “bad guys” have found themselves lacking sponsors today given the current withdrawal of the neocons from the limelight. The return to realpolitik is also symbolised, inter alia, by the “reset button” paradigm between the U...

Βιβλιοκριτική Αλέξανδρος Γιαννής, Από το «Εγώ» στο «Εμείς». Εξωτερική Πολιτική στην εποχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Παγκοσμιοποίησης , Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση, 2009, σελ. 144. Διαβάζοντας το νέο βιβλίο του Αλέξανδρου Γιαννή με τίτλο «Από το «Εγώ» στο «Εμείς». Εξωτερική πολιτική στην εποχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Παγκοσμιοποίησης», ο αναγνώστης μπορεί να καταλήξει σε δύο βασικές παρατηρήσεις. Η πρώτη είναι ότι το βιβλίο αποτελεί αναμφίβολα μια σημαντική συμβολή στη συζήτηση που διεξάγεται αναφορικά με το καίριο ερώτημα «γιατί υπάρχει ανάγκη για περισσότερη Ευρώπη». Η δεύτερη είναι ότι είναι δύσκολο για τη βασική θέση του βιβλίου, την οποία ο γράφων υιοθετεί σε μεγάλο βαθμό, να βρει απήχηση στο ελληνικό περιβάλλον ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι προϋποθέτει την ανάγκη αναγωγής του εθνικού συμφέροντος σε ευρωπαϊκό. Σε αυτό το σημείο πρέπει να επισημανθεί ότι ο συγγραφέας του βιβλίου, ως μελετητής της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και της πολυμερούς διπλωματίας, και ως μέλος της Γεν...

Crises by definition portend systemic adjustments and instabilities. At the same time, however, they –by and large– provide opportunities, be it structural economic and political changes, domestic reforms and cooperation with other states and non-state actors at the regional and international level. The global economic crisis exemplifies this duality. Also, the crisis is at the same time economic and geopolitical in scope. The current crisis also introduces a time element as its likely duration and span are uncertain. The economic effects lie beyond this commentary albeit it is safe to say that the relevant economic and social models of choice applied by governments to cope with it impact upon their political instruments and policy choices. This is particularly the case given the pressure and demand for the state authorities to assume a more intervening role in the functioning of the market The crisis finds the international order in flux having entered into a new era charac...

One of the major symptoms of Greek foreign policy is its chronic inability to be a protagonist beyond its immediate neighbourhoods, i.e. the Balkans, Turkey , and the Mediterranean – in spite of its extensive conscious involvement in the first two regions since the end of the Cold War. Successive Greek governments have used analogous rhetoric and set similar objectives – the need to ‘ Europeanise ’ Greece’s northern and eastern neighbours, the need to see them integrated into the European Union, the need for the wider neighbourhood to become ‘normal’, ‘boring’, ‘regular’. The diplomatic and political energy spent on assuring that the aforementioned comes to pass has been both inexhaustible and exhausting yet results (i.e. change in the desired direction) have been slow almost at snail’s pace. In part, this is due to the inability/unwillingness of the neighbours to completely transform themselves; in part it is due to the inability of the Greek foreign policy machinery to convince n...

The ongoing deterioration of relations between Greece and Turkey as evidenced by dogfights over the Aegean, overflights over inhabited and uninhabited Greek islands by the Turkish Air Force, illegal immigration and the postponement of the visit of the Greek Foreign Minister to Turkey has much to do with the different foreign policy perceptions in the two countries. The issue at hand is whether there can ever be a point of conjecture between the two approaches or the ongoing rapprochement between the two countries since 1999 is under threat. Although the Papoulias-Yilmaz Memorandum of Understanding (MoU) of 1988 calls for a moratorium of activity over the Aegean during the summer months, the only time it was fully implemented by the Turkish side was in the summer of 2004 (when Athens hosted the Olympic Games). What makes the current spate of activity over the Aegean a concern for Athens is the increased number of mock dogfights by armed aircraft (thereby increasing the possibility o...

In 1990, John Mearsheimer wrote a much discussed article on how he viewed the Post-Cold War world at least on the European continent titled “Back to the Future”. According to Mearsheimer, there would be no new era of peace; instead multipolarity and increased competition between great powers would probably take hold, thereby increasing instability, inequality, unpredictability and uncertainty. In recent years, Mearsheimer’s thesis as well as those of other proponents of the realist school of thought (be it classical realism, offensive realism, structural realism, etc.) seems to be gaining strength albeit the popularity of post-modern schools of thought over the last two decades. Why all this theoretical babble, you ask? Mearsheimer clearly comes to mind when one attempts to analyse the competition between and among great powers in Europe (and neighbouring regions) today in particular with reference to the energy paradigm. On 13 July 2009, the Prime Ministers of Austria, Bulgaria, Hu...

Παρακολούθησα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και θαυμασμό το τελικό των Μεγάλων Ελλήνων στην τηλεόραση του Σκαϊ στις 18 Μαΐου 2009. Το μορφωτικό και διανοητικό επίπεδο των συμμετεχόντων υψηλότατο και εντυπωσιακό. Παρόλο που επρόκειτο για μία άσκηση επί χαρτού ο ενθουσιασμός και το πάθος από τους παραβρισκόμενους να στηρίξουν με εμμονή την επιλογή τους ήταν διάχυτος και βαθύτατα ειλικρινής. Και διερωτώμαι σε αυτό το σημείο πού είναι αυτό το πάθος στην αντιμετώπιση της μίζερης πραγματικότητα μας; Σκεφτόμουν παρακολουθώντας την εκπομπή ότι αξίζουμε μία καλύτερη μοίρα από την γκρίζα, άοσμη, μπανάλ εποχή μας. Σκεφτόμουν ότι οι δέκα μεγάλοι έλληνες του τελικού, όπως πολλοί άλλοι στην λίστα των υπολοίπων ενενήντα, αποδεικνύουν και αναδεικνύουν ταυτόχρονα τις δυνατότητες μας ως λαός (ατομικά και συλλογικά), να συσπειρωθούμε και να κάνουμε την υπέρβαση.  Το ερώτημα που τίθεται είναι πως η πνευματικότητα που εξέπεμπαν τόσο οι «αληθινοί» πρωταγωνιστές όσο και οι παρουσιαστές της εκπομπής μπορεί τελικά ν...